sobota, 25 lutego 2017

Specjalizacja z chorób wewnętrznych

Uzyskałam w 1972 roku. Dokumentacja do specjalizacji nie była zbyt rozbudowana - obejmowała cztery strony formatu A4 z wpisami stażów kierunkowych. Był to staż z patomorfologii i chorób zakaźnych, który mile wspominam. Podczas stażu zapisałam się do Lekarskiego Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy, gdzie można otrzymywać pożyczki - ważne, że bez procentów i bez żyrantów. Do tego czterostronicowego dokumentu dodawało się pracę poglądową - mogła być jakaś publikacja ogłoszona drukiem.
Egzamin zdawałam w Szpitalu Bielańskim w miłym towarzystwie innych kolegów nie-akademików, którzy w dalszej karierze obrali specjalizacje wymagające jedynki z interny  medycynę tropikalną  oraz pulmonologię.
Zaświadczenie o posiadanej specjalizacji
Po egzaminie wybraliśmy się z obiad na Stare Miasto do modnej wówczas restauracji. Było sympatycznie i koleżeńsko.

Specjalizację II stopnia uzyskałam w 1976 roku. Egzamin był poważnym wyzwaniem, uczyłam się przez pół roku. Pisaliśmy jako pierwsi interniści egzamin  testowy, był on skażony pierworodnym grzechem niekompetencji układających pytania. Umiałam założyć elektrodę endokawitarną na dyżurze, ale nie wiedziałam co miał na myśli autor pytania na ten temat. Zadałam lekko nad poprzeczką.
Specjalizacja II stopnia
Dokument potwierdzający drugi stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych





Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Za rok o tej porze w Paryżu - rozdział siódmy

Rozdział 7.  Spotkania i Jubileusze Rok 2017 rozpoczął się pod znakiem jubileuszy, spotkań i nowych aktywności mediowych, którymi by...